What to do in Kathmandu?

Vliegen vond ik nooit zo leuk. Het afscheid van Marcelin was dat ook niet, toch ben ik blij dat we allebei onze eigen dingen hebben zonder elkaar te verliezen.

Ik vlieg via Doha, een gokje, want wie weet breekt in die regio de hel los over een week of drie. Ik dut weg en schrik weer wakker als ik mijn hoofd kwijt ben, mijn nek een pijnscheut krijgt en dat een keer of 100. Het laatste uur dut ik niet meer want kijk: daar is ze, de Himalaya! Toppen van boven de 8000 meter, zo imposant!

Bij de bagageband weet ik dat ik nog steeds niet geleerd heb op de eerste rij te blijven staan: ik laat me door Nepalezen in korte tijd naar rij 3 verdringen. Ze zijn expert, ik beginneling, ik weet het, ik neem mijn verlies maar. En ik blijf grinniken om de meest onzinnige veiligheidscheck ter wereld. Niet voor je het vliegtuig instapt word je binnenstebuiten gekeerd, maar als je uitgestapt bent en de vlieghaven verlaten wil. Het houdt lekker op, geeft mensen wat te doen en te vertellen en geeft mij de grootste lol. Vooral ook omdat de apparatuur niet lijkt te werken.

Door Bihm en zijn zoon Temba word ik opgehaald. En verrassing: Lobsang is er ondanks een drukke dag ook. De eerst verwarring ontstaat al snel: ik vraag Bhim wat er op het menu staat in het guesthouse want ik heb zin in dal bath. Vervolgens belt hij zijn vrouw, geeft een boodschappenlijstje door waar ook kip op staat en kookt heerlijk voor me bij hem huis. Het schaamrood verschijnt op mijn kaken als er in het guesthouse dal bath wordt gekookt, waarschijnlijk speciaal voor mij…

Wat me opvalt is de heldere lucht. Er is weinig smog en de bergen zijn zichtbaar, heel mooi! De maan is vol dus is het druk rond de stoepa. Maar ik ben wel gaar, ik wil naar bed.

Het dekbedje gaat uit de hoes, veel te warm joh, en ik duik er in. Of mijn hoofd het kussen raakt weet ik niet meer…

De dagen erna doe ik niet veel, ik rust vooral uit. De eerst nacht kreeg ik visite van Jetlag, van 1 tot 6 lag ik wakker. Maar dat was het dan wel, daarna paste mijn hoofd en lijf zich vrij makkelijk aan de nieuwe tijd aan. Ik bezoek Sahil. Ik ken hem van het kindertehuis voor kinderen met een lichamelijke beperking, dat door een vriendin gerund werd. Als kind is hij in het kookvuur gekropen waardoor hij zijn hand verloor en brandwonden in o.a. zijn gezicht heeft. We zijn jaren verder, hij is getrouwd en heeft twee kinderen. Hij heeft een winkeltje waar hij hookah's (waterpijpen) verkoopt. En allerlei toebehoren. Hij doet goede zaken doordat hij ook bezorgt, met zijn aangepaste scooter. Met grote trots vertelt hij een huis gekocht te hebben. Ik vraag hem hoe hij dit gefinancierd heeft, het antwoord verheldert niet veel voor mij, maar daarvoor snap ik ook te weinig van de Nepalese economie en het Nepalese bankwezen. Toch vraag ik hem of hij beide nieren nog heeft, zijn kinderen niet verkocht heeft en of hij heel zeker weet ook met één long te kunnen leven. Volgens hem moet hij nu wel kopen omdat over 10 jaar zijn hypotheek net zo hoog zal zijn als zijn huur nu en hij er uiteindelijk beter van wordt. Wat een gozer, die Sahil. Hij heeft wel lef zeg, hij durft te dromen en te handelen. Ondanks zijn handicaps ziet hij eigenlijk alleen mogelijkheden, zoekt connecties en jaagt zijn dromen na. Ik bewonder hem hiervoor, en ben tegelijkertijd ook wel bezorgd. Morgen bezoek ik zijn huis, vrouw en kinderen. De kinderkleertjes komen van de HEMA, ik hoop dat ze goedgekeurd worden.

Het is bijzonder rustig in het guesthouse. Dat komt niet alleen door de moordende concurrentie, er zijn zoveel guesthouses! Het komt vooral ook door de zoveelste tegensalg waardoor toeristen wegblijven. De oorlog in Irak maakt de vliegprijzen skyhigh waardoor veel mensen er vanaf zien nu te vliegen. Bovendien gaan veel vliegroutes over of via het Midden-Oosten, de brandhaard waar het mis gaat of mis kan gaan. Ook een reden voor veel toeristen nu niet te gaan. En de afgelopen vloedgolf, waarbij dorpen weggevaagd werden en vermoedelijk duizenden mensen omkwamen is ook geen reclame voor Nepal. Toerisme is de grootste inkomstenbron en die toeristen blijven weg. We brainstormen over hoe we meer gasten het guesthouse in kunnen lokken, misschien moet ik Sahil eens vragen groots mee te denken.

Die golfstroom is een door klimaatverandering veroorzaakte ramp, waar Nepal weinig schuld aan heeft maar wel de volle laag krijgt. De klimaatverandering zag ik afgelopen dagen ook weer. Een cycloon schampte Nepal, waardoor het twee dagen regende. Eigenlijk werd er nog heftiger weer verwacht, gelukkig bleven de windstoten achterwege. Maar regen in Kathmandu betekent sneeuw in de bergen. De passen raken geblokkeerd, paden ondergesneeuwd en er is lawinegevaar. Daarom besloot de overheid om rigoureuze maatregelen te nemen. Iedere trekker werd gesommeerd drie nachten op dezelfde plek te verblijven en werden er geen vergunningen voor trekkings afgegeven. Men wilde geen toestanden zoals die in 2014, toen tientallen mensen tijdens een trektocht omkwamen in slecht weer.

De nieuwe regering is in ieder geval daadkrachtig. Het doet zijn best corruptie uit te bannen en wetten en regels te maken die ten goede komen voor de gehele bevolking, en dus niet alleen voor de rijken en "hogere" kasten. Een groot voorbeeld voor deze daadkracht vind ik dat helikopters tijdens de vloedgolf naar de dorpen in het rivierdal gestuurd werden om de bevolking te waarschuwen en te gebieden hogerop te vluchten. De vorige regering had hierover vast nog eerst over vergaderd en zich afgevraagd welk bedrijf de order gegund werd en hoeveel extra geld de opdrachtgever hiervoor gegund werd. Of het was gewoonweg niet in ze opgekomen iets te kunnen ondernemen. Tegelijkertijd vind ik sommige maatregelen doorgeslagen. Als toerist koop ik altijd één keert een entreekaartje bij de stoepa, de medewerker noteerde dan dat het "multiple entrance" is. Nu geldt mijn kaartje voor 27 oktober en moet ik als ik weer rond de stoepa rondlopen wil, een nieuw kaartje kopen. Dat vind ik uiteraard onzin, maar ik kan ook een vrijstelling bij een kantoortje aanvragen en krijgen. "Tjeetje wat bureaucratisch" denk ik dan, alsof zo'n kaartverkoper niet kan bepalen of mijn kaartje voor meerdere keren geldig is. Ik ben dan ook nog niet naar het kantoortje geweest, maar lekker naar de stoepa lopen is nu ook anders omdat ik het gevoel heb aangehouden te kunnen worden. Nu vindt de kaartverkoper de telefoon interessanter dan de mensen die langslopen, dat scheelt, en weet ik enkele sluipwegen om ongezien bij de stoepa te komen.

De afgelopen dagen heb ik me niet helemaal ondergedompeld in Nepal. Het was ook heerlijk om met Martine, die hier ook net aangekomen is, schaatsen te kijken. Vanaf maandag kom ik er niet meer onderuit: dan ga ik op trekking. Ik ben dan 13 dagen in de bergen. Met de jeep gaan we (gids en drager en ik) naar Thulo Syabru in het langtang gebied. We lopen daar een paar dagen in de Langtang vallei en via de meren van Gosiakunda en de Lauribina Pass wandelen we naar het groene Helambu om uiteindelijk vlak bij Kathmandu uit te komen. Ik heb er zin in!