Trekking Langtang, Gosaïkunda, Helambu

18-11-2026

Trekking langtang, Gosaikunda en Helambu

18 jaar geleden liepen Marcelin en ik de trekking langtang, Gosaïkunda en Helambu. Bij het eindpunt pakten we de bus naar de stoepa en liepen daar zo het guesthouse van Lobsang en Martine in. Het begin van een vriendschap, heel bijzonder. Omdat er veel veranderd is in al die tijd in dit gebied wil ik die tocht best overnieuw lopen. Deze keer dus niet met Marcelin, maar wel met Phurba, mijn gids, en Khamba de drager.

De eerste dag van de trekking is altijd een reisdag. Om tien voor acht zijn we weg van het guesthouse, waar Betty, Lobsang en Martine lang staan te zwaaien. Radjkumar is de chauffeur en had altijd een oude taxi die naar benzine rook, bijna niet meer optrok en zo hier en daar met plakband en kauwgum aan elkaar zat. Nu heeft hij een jeep, een 4wheel. Wouw, zo luxe! Die 4wheel leert hij het laatste stukje te gebruiken: onze route naar Thulu Syabru is prachtig oefenterrein. De weg is smal, stenig, modderig, steil en misschien wel onmogelijk: toch weet hij ons veilig naar de lodge te brengen. De route is niet altijd vrolijk makend. Ik zie hoge bergen, prachtig, maar ook weggespoeld huizen. En omver geworpen huizen, door de enorme kracht van de rivier. Hier stortte een enorme stroom water naar beneden, nadat in Tibet de dijk van een meer brak. Dat werd dan weer veroorzaakt doordat hoogstwaarschijnlijk een gletsjerwand door opwarming van de aarde in het meer viel. De kracht was zo groot dat alles onderweg naar beneden weggevaagd werd. De beelden van de vaste camera op de grenspost zijn afschuwelijk: rennende mensen, bussen en huizen worden als speelgoed door de stroom meegenomen. Hele dorpen worden weggevaagd, er is weinig tot niets meer van over. Ik zie onderweg hoe sommige huizen nog net overeind staan waarbij de begane grond totaal vernield is. Het dorpje Syabru Besi, dat we in de verte zien, is bijna helemaal weggevaagd. Ik zie nog zo de lodge eigenaar voor me en de didi van de lodge en de kok, en vraag me af of ze nog leven. Mijn gids Phurba lijkt dat onwaarschijnlijk. Er wordt gesproken over 1500 doden en 6500 vermisten. Dat zijn heel veel slachtoffers, het stemt me heel verdrietig. Vooral ook omdat Nepal vaak het slachtoffer wordt van natuurrampen veroorzaakt door vervuiling, en Nepal nauwelijks aan deze vervuiling bijdraagt. Zo zuur. De veerkracht van de Nepalezen is enorm: er wordt al weer opgeruimd, wegen worden hersteld, noodbruggen geslagen en huizen herbouwd.

We komen in Thulo Syabru, op 2210 meter hoogte. Het laatste stukje weg houd ik me vast: dat dit weg heet zeg! De afgronden zijn niet altijd even grappig, de weg beroerd en Max Verstappen zit ons op de hielen. Hij schiet er langs als het even kan, even later helpt Rajkumar hem met het dichten van de dieselleiding.

2210 meter is niet heel hoog, toch moet ik even wennen. Mijn kamer is fijn, de dining levendig. Marcelin en ik waren hier in 2008, lang geleden dus. We brandden toen een kaarsje in de gompa (klooster) voor Karin en haar familie. Karin kwam hier om en ook nu denk ik sterk aan hen.

De aardbeving van 2015 heeft hier enorm huisgehouden met heel veel slachtoffers als gevolg. Het zal dus ook hier, hogerop, niet altijd leuk zijn omdat de gevolgen van de aardbeving heel zichtbaar voor me zullen zijn. Marcelin zal dus in gedachten met me meereizen, dat is dan wel weer gezellig.

Ik herken het dorp niet echt meer, morgen ga ik in de herkansing. Ik installeer me, drink thee en bestel dal bath. De tweede van vandaag: wen er vast maar aan, ik gok op een gemiddelde van 1 per dag. De liter thee is op, ik bestel er nog maar 1 en hoop lekker vroeg op bed te liggen: dat hoort zo op trekking!

Dag 2 van de trekking lopen we naar Lama Hotel. We dalen door het dorp, ik herken het hotel waar we 18 jaar geleden sliepen niet. Dat zegt niets, door de aardbeving kan alles veranderd zijn maar ook mijn geheugen kan veranderd zijn. We lopen het bos in en dalen naar de rivier. Zo, dat waren 600 metertjes. We klimmen daarna, best pittig soms. Ik herken het lodgedorp dat zo mooi boven de rivier ligt en we stappen door naar Bamboo Lodge. Hier lunchen we. Het is nog voor 12 uur als we weer opstappen, het bos weer in en naar de andere kant van de rivier over een hangbrug. We lopen daar in de zon, de broekspijpen gaan eraf. Lekker hoor, ook al zweet ik peentjes. Steeds weer heb ik een "oh ja - ervaring": ik herken alles, weet de volgorde maar weet pas echt wat er komt als ik het zie. Mijn gids stiert er na iedere pauze vandoor, na een minuut of tien loop ik op hem in en na een kwartiertje zit ik in zijn rug. Dan vindt hij het weer tijd te pauzeren terwijl ik ben dan net lekker op gang ben. Ach ja, ieder zijn ritme en tempo. We rusten even bij een lodge met weer een "oh ja - gevoel": hier gingen Marcelin en ik omhoog naar Sherpagoan. Dat doen we nu niet, we lopen door naar Lama Hotel. Had ik net nog bereik, hier is het over. Jammer dan, iedereen zal het wel snappen dat er niet altijd internet is. Na de pot thee loop ik even rond. Ik slaap in dezelfde Lodge als 18 jaar geleden. Die van 2 jaar terug (Marcelin en ik liepen naar Lama Hotel en daarna weer terug) is dicht. Daar, achter het dorp, zijn de hoge en witte bergen.

We lopen daarna vooral omhoog en klimmen totaal een meter of 1000 naar Langtang Village. Liepen we de ochtend in het bos, na de lunch lopen we in de vallei met struiken en mooie herfstkleuren. Het dorp Langtang Village is bij de aardbeving van 2015 verdwenen. Een stuk berg stortte naar beneden en begroef al de huizen en mensen. Zo triest. Er staat nog 1 huis, beschermd onder de rotsen. Er is een nieuw dorp gebouwd. De Lodge waar ik verblijf is luxe: ik heb een eigen badkamer! Het was prachtig weer maar nu komen er wolken waardoor de witte bergen even niet zichtbaar zijn.

Van Langtang Village deden we een korte wandeling naar Kyangji Gompa, 3850 meter hoog. Wat een mooie tocht, door de vallei waar je tegen een wit en hoog massief aankijkt. In het bredere dal grazen yaks, stroomt de rivier en treedt de herfst al in, gezien de rood kleurende struiken. Overal staan manimuren, chortens, nieuwe stoepa's en een enkele nieuwe gompa. Ik bof maar met het weer: de lucht is strakblauw en daar wordt alles ook mooier van. Ik beklim er de Kyangji Ri, een topje van 4400 meter. De hoogte slaat een beetje toe, ik hijg als een karrenpaard en tril een beetje, het is licht in mijn hoofd. Snel naar beneden en ik eet mijn dal bath alweer met smaak... Maar hoe krijg ik dat karrenpaard van mijn video af?

In het kaasfabriekje koop ik yakkaas. Best wonderlijk: de yak is mannelijk en de nak is vrouwelijk: ik heb in Nederland nooit stierenkaas gegeten. Geen idee waarom het dan hier geen nakkaas heet. Lekker is het wel!

De ontmoeting met een lodge-eigenaar is ontroerend: ik heb foto's op mijn telefoon van 18 jaar terug, van o.a. zijn dochter. Hij houdt me vast en ik mag pas weg met de belofte binnen 18 jaar terug te komen.

Na nog een nachtje in Langtang Village rennen we terug naar Bamboo. Phurba, mijn gids, hoopt op zijn 60ste net zo fit te zijn als ik nu ben. Ik vind dat ik er mijn best voor doe, maar ook veel geluk heb.

En we rennen weer door, klimmen als een malle terug naar Thulu Shyabru en klimmen naar Ibe. Wat een geweldige plek is dit! Deze lodge staat een uurtje of 2 lopen boven Thulu Shyabru. De moestuin staat er verzorgd bij, de afrikaantjes bloeien uitbundig en het boeddhisme is alom aanwezig in molentjes, hoorns, gebedsstenen, gebedsvlaggen en een prachtig altaar. Gisteren werd Laxmi naar het altaar gelokt met mala's en lampjes. Heerlijk die vermenging van tradities en religie. Ik at een overheerlijke chowmein met verse paddenstoelen uit het bos. En hé, ik leef nog. De chocomelk was van verse koemelk en de koffie vers gezet. Bij mijn havermoutpap met appel, ook met verse melk werd nog even verse kokos toegevoegd. De witte toppen steken boven de bergen uit en het door een stroompje aangedreven watermolentje klingelt ritmisch. Ik zou her nog wel even kunnen blijven....

We zijn aan deel 2 van de tocht begonnen. Langtang ligt achter ons, we zijn op weg naar de meren van Gosaikunda. Deel 3, Helambu, ligt achter de pas.

We liepen in twee dagen naar Gosaïkunda. Dat had wel in één dag gekund, maar voor de gewenning aan de hoogte is dit helemaal prima. We liepen door land- en akkerbouw en bos naar de heuvelrug boven de boomgrens. Na een pittig klimmetje overnachtten we in Laurabini op 3550 meter hoogte. We zaten in de mist er was een dramatische zonsondergang, maar 's ochtends hebben we weer uitzicht: man wat zijn doe bergen hoog en mooi! We lopen naar Gosaïkunda. Het pad bestaat uit duizenden treden, met heel vaak een leuning aan de dalkant. We contouren de berg en wat mooi, we zien na enkele tempeltjes de eerste meren al liggen. Het is een voor Hindoes heilig merengebied, er komen dan ook best veel pelgrims. Het zouden 108 meren moeten zijn, door Shiva geschapen, ik ga ze echt niet tellen. We nemen het laatste "hotel" in het dorp. Sherpani bestiert hier de boel, ze heeft de wind eronder. Er komt een Nederlands stel in de lodge. Hij vraagt haar bij het meer ten huwelijk en daarna moet het natuurlijk wereldkundig gemaakt worden. Bij het eten hebben we het erg gezellig. Ik spreek de gids nog even, ik vind dat ze een waanzinnig slecht schema hebben. In 2 dagen op 4400 meter hoogte en daarna de pas over: ik vind het echt onverantwoord. Hij heeft het programma niet bedacht, vindt het ook zwaar en heeft diamox (een van oorsprong plastablet, dat de bijwerking heeft rode bloedlichaampjes aan te maken en daarmee hoogteziekte helpt te voorkomen of uit te stellen) verschaft. Ze komen de pas goed over, een anderhalf uur nadat wij aankwamen in Ghopte zag ik ze voorbij rennen.

De pasdag zat ik om 6 uur al aan het ontbijt, om kwart voor zeven vertrokken we. Van didi kreeg ik een muts, omdat ik zo aardig ben. En ik haar nog oude foto's van Thulu Syafru ga sturen. De muts is in de Lama kleur, dat is passend zegt ze, ze vindt me een ondeugende monnik. Ondanks mijn gehijg ga ik heel goed omhoog. We lopen al direct in de sneeuw, dat is inspannend, maar ook zo leuk. Het is zoeken naar waar je je voeten zet, het eerste stuk is volledig onduidelijk welk spoor ik nu pakken moet. Iets hogerop gaat het beter. Er is nog maar één spoor, dat van de Franse dragers. Daarin klimmen we omhoog, we hebben alle anderen inmiddels ingehaald en achter ons gelaten. Gaaf is dit: die sneeuw, het spoor, de bergen en die kleine mensjes. Ik heb geen idee hoe lang we er over doen, maar we zijn op de pas. We klimmen nog even naar de vlaggen op een rots bij de pas en ik hang daar ook mijn vlaggen op. Er worden veel foto's gemaakt en Phurba trekt natuurlijk al zijn bovenlagen uit zodat hij in zijn Sherpaland t- shirtje staat. De foto's zijn voor Lobsang, hij wil graag een goede indruk maken. We dalen, glijden door het spoor. Phurba wint het wedstrijdje vallen met 2-1-1. Nu mag hij van mij ophouden over dat we geen stijgijzers mee hebben: ik heb het wel 20 keer gehoord en het verandert niets. Na een half uurtje dalen wordt het minder steil en daarmee makkelijker lopen. De trappen worden ook weer zichtbaar in de sneeuw, maar we blijven voorzichtig. Bij Phedi gaan we rusten. Het is pas half elf, de jongens willen wel lunch. Prima denk ik, die is er over een uurtje wel, maar na 5 minuten staat de dal bath al voor mijn neus. Het sneeuwt. Dat geeft me verschillende gevoelens. Dan denk ik glijdend op weg naar de South Col te zijn op Everest te zijn, dan waan ik me op een zondagmiddagwandeling in het bos in de sneeuw. Het pad daalt, vooral over treden, maar dan klimmen we net zo hard weer. We stoppen in Ghopte. Ik kan misschien best door zoals we gepland hadden, maar het was best een inspannende dag. Fysiek en mentaal: de concentratie over de goede stenen te balanceren heeft wel wat energie gekost. De dining vult zich met 7 Fransen, 2 Israëli, heel veel gidsen en dragers, en ik. En ik wil vroeg mijn bed in, want afgelopen nacht heb ik beroerd geslapen

Vanaf Ghopte liepen we naar Tatepani, waar we eigenlijk zouden overnachten. Dat is eerst 200 meter omhoog zegt Phurba. Maar natuurlijk dalen we eerst nog 250 meter, waardoor het 450 meter klimmen wordt. Tja, dit is Nepal... Gelukkig heb ik weinig last van de sneeuw en op en weitje loop ik de wonderlijke winterse wereld van wit bevroren struiken en bomen. We lopen daarna door het bos, afgewisseld met weides. Af en toe kijk ik terug en zie die grote witte bergen: wat een pracht. Ineens herken ik het landschap, niet van 18 jaar geleden, maar wel van 2019 toen we met Sherpaland-Trekking de tocht in Helambu liepen. Bij de lodge die toen gloednieuw was en waar we toen sliepen, lunchen we nu. De pauzes worden gerekt en gerekt: we lopen zo snel zegt Phurba, je bent net Usain Bolt zegt hij, anders zijn we veel te vroeg op de slaapplek. Ja ja....

We lopen over leuke paadjes langs kleine stoepa's met die gekleurde gebedsvlaggen naar Kutumsang. Alle groepen komen hier veel later aan en bij de lodge kijk ik hoe een bijverdienste geproduceerd wordt. Oma, 91, selecteert en plukt de toppen van een hasjplant. Didi wrijft net zo lang tot al het zaad aan haar handen blijft plakken en fijn is, en schudt het in een plastic zak. Die kneedt ze net zo lang tot er van die pasta een soort drollen zijn ontstaan. Die laat ze nog even drogen en verkoopt ze aan toeristen. Nee dank je, ik sla even over.

In de keuken bij het vuur zie ik hoe de dal bath gekookt wordt en die is heerlijk!! We vertrekken de volgende ochtend op tijd, het is ver naar Chisopani zegt Phurba. We zoeken naar wandelpaden, de aanleg van de weg heeft hier veel veranderd. Paden zijn verdwenen of worden dusdanig weinig gebruikt dat ze dichtgroeien. Toch vindt Phurba een leuke route. We lopen door bos en al wat vaker en langer door de heuvels met landbouwterrassen. En daar achter zijn de hoge bergen. De wolken komen binnen, jammer, daardoor zijn de bergen weg. We houden het wel droog gelukkig....

In Chipling lunch ik en we zitten weer twee uur. Dan lopen we weer door het bos en langs de landbouwterrassen. Het laatste stukje naar Chisopani lopen we over de weg. Ik heb als enige een beest gezien waarvan ik denk dat het een marter is met een gele hals. Phurba denkt aan een hond, nou, probeer deze maar eens uit te laten dan. Hij videobelt twee keer per dag met zijn moeder, die vindt hem dik geworden van al die dal bath.

Het scheefstaand huis, inmiddels een monument voor de aardbeving geworden, is gesloopt. Het zou zo om kunnen vallen en dat is gevaarlijk.

De laatste dag lopen we door een natuurreservaat naar Sundarijal. Dat is 3,5 uur lopen, we zijn er zo. Eerst door bos, omhoog natuurlijk naar een pasje, en dan over treden 1000 meter dalen. De treden worden betontreden, dat loopt vreselijk: ze zijn te laag en te breed en ik begin mijn knieën te voelen. En kuit, die staat in de fik. We dalen door dorpjes met de beesten. Drager Khamba wil een kip kopen maar weet niet waar hij die laten moet. Doe maar niet, ik bestel wel kip bij de lunch. Het pad is prachtig, uitgesleten in de klei met hoge wanden aan de zijkanten. Ik ga een keer onderuit, zo, dan win ik samen met Phurba: het staat 2 - 2 - 1. Het wordt druk, veel Nepali gaan op hun vrije dag wandelen. Heel goed, want veel beweging krijgen ze niet meer.

We dalen naar de waterpijp die Kathmandu van drinkwater voorziet, volgen die en komen uit in Sundarijal. We zijn er! Even overwegen we de 6,5 km naar the Valley Guesthouse te lopen. Maar dan lopen we voor gek vindt Phurba en houdt een taxi aan. Om 11.35 uur zijn we "thuis". Doma heeft een lunch verzorgd van patat en kip, de jongens hadden het al 10 dagen over hoe je kip het beste bereid. Deze kip valt in de smaak, de fooi ook en dan vertrekken ze naar hun eigen huis. Goed gezelschap deze jongens, kundig ook, heel fijn. Ik moet nu mijn thee zelf gaan bestellen, maar eerst maar eens schoon worden.

Dat lukt: de douche was heerlijk warm, ik ben weer schoon en de haren zijn na 2 weken weer eens gewassen. Ik ben fris geschoren en de schone kleding ruikt naar wasverzachter. Wat een genot! En ik ben weer veilig "thuis", want zo voelt het ook wel een beetje.